Harry Potter en de Orde van de Feniks

“Roze suikergoed kwelt duistere Potter”

Bart-René Thiel
De vijfde aflevering uit de onvoorstelbaar succesvolle Harry Potter reeks is vergeleken met zijn voorgangers net iets grimmiger van toon. Het onschuldige koppie van de destijds 12-jarige hoofdrolspeler Daniel Radcliffe, heeft inmiddels plaats gemaakt voor een volbloed tiener.


In de openingsscène, die de rest van de film typeert, zit Harry moederziel alleen op een schommel. Na de zoveelste pesterij van zijn irritante neef Dirk, breekt er iets in Harry. Hij pakt zijn toverstaf en plaatst hem met vuur in zijn ogen onder Dudleys kin. Het moge duidelijk zijn: deze tovenaarsleerling laat niet meer over zich heen lopen.

Dat mag ook wel, want de angstaanjagende Voldemort zit hem op de hielen en schroomt er niet voor een stel Dementors op hem af te sturen. In de vorige film ontsnapte Harry nog ternauwernood aan de scherpe klauwen van de schurk. Zijn schoolgenoot Carlo kwam er minder goed vanaf. Voor de ogen van Harry werd hij door Voldemort afgemaakt.

Therapiesessie
Dit trauma hangt als een donkere wolk boven Harry Potter en de Orde van de Feniks. Regisseur David Yates besteedt hier ruim aandacht aan. Wat zou kunnen resulteren in een psychisch gebabbel pakt deels goed uit. Voor het eerst is Harry's last voelbaar. Hoewel zijn vrienden Hermelien en Ron hem door dik en dun steunen, staat hij er toch moederziel alleen voor. Hij heeft geen keuze, hij moet zich opmaken voor de strijd tegen Voldemort. Om de innerlijke worsteling van Harry te verbeelden, heeft Yates bij vlagen te veel woorden nodig. Zo lijkt het soms of je naar een therapiesessie zit te kijken. Toch duurt het niet lang voordat er weer iets magisch gebeurt en de film flink in vaart wint.

Feniks bezwijkt niet onder zijn zware thema's van verlies en rouw. Dit komt grotendeels door de uitstekende oudere castleden die louter uit Shakespeareaanse acteurs bestaat. Toch zijn het opnieuw de nieuwkomers die de meeste indruk maken. Zo is daar de vijftienjarige Evanna Lynch die in de huid kruipt van de wereldvreemde Loena Leeflang. Haar maffe opmerkingen geven het verhaal de nodige luchtige momenten, maar het dient altijd een doel. Zo leert Harry via haar om te gaan met zijn trauma.


Helse Mary Poppins
Hoewel Lynch een goede aanwinst is, is het Imelda Staunton als de intens slechte Dorothea Omber die de show steelt. Als de nieuwe docent Verweer tegen de Zwarte Kunsten jaagt ze de leerlingen al bij haar eerste les tegen zich in het harnas. Ook hier staan de scènes niet op zichzelf. Omber is naar Zweinstein gestuurd om te spioneren voor minister Cornelis Droebel. Hij wantrouwt Perkamentus, de hoofdleraar van Hogwarts, die ervan overtuigd is dat Voldemort weer terug is.

Verkleed als roze suikergoed moet Omber korte metten maken met de rebelse houding van haar leerlingen. Dat deze helse Mary Poppins niet van halve maatregelen houdt, wordt duidelijk wanneer Harry na moet blijven. Wanneer hij vraagt waar de inkt is om de strafregels te schrijven, antwoordt ze koeltjes: "Die heb je niet nodig." Wat volgt is misschien wel de meest angstaanjagende scène uit de Harry Potter-serie en geeft een voorzetje voor wat komen gaat.

En dit laatste is de grootste kritiek op Feniks. Vaak krijg je het gevoel dat je kijkt naar de vooravond van de grote strijd. Het gebrek aan een duidelijk plot maakt het onmogelijk om de film los van de andere te bekijken en een Pottergroentje zal zich bij vlagen stierlijk vervelen. Deze arrogantie van de filmmakers valt uiteraard gemakkelijk te verklaren. Een miljoenenpubliek steunt hen in hun keuzes, maar nummertje vijf zal hierdoor hoogstwaarschijnlijk niet een nieuwe schare fans aan zich weten te binden.