Me, Myself & Irene

“”

Het is alweer zes jaar geleden dat de Farrelly Brothers hun opvallende debuut 'Dumb and Dumber' uitbrachten. 'Kingpin' volgde in 1996 en met de hit 'There's Something About Mary' uit 1998 wist het duo zich een vaste plaats binnen de filmwereld te veroveren. Peter en Bobby Farrelly dankten hun bekendheid vooral aan hun 'bad taste' komedies.

Het verleggen van grenzen is het credo, hetgeen voor de kenners direct herinneringen oproept aan de beroemde hair-gel scène uit 'There's Something about Mary'. Voor de film 'Me, Myself & Irene' is de ster uit de debuutfilm, Jim Carrey, weer aangetrokken. Aan de 'Man with the rubber face' de taak de naam van de Farrelly broertjes hoog te houden.

Over die naam zijn in Amerika de meningen verdeeld. Het merendeel van de Amerikaanse filmcritici is namelijk niet te spreken over het nieuwste project van de gebroeders. De kritiek spitst zich voornamelijk toe op de schokkende humor in de film, waabij alles en iedereen aan bod komt. Schizofrenie, lesbiennes, lilliputters, negers: allen zijn doelwit van de Farrelly humor. De film kreeg dan ook de beruchte R-rating, vanwege de seksueel geladen grappen, het taalgebruik en het geweld. Hebben de Farrelly broers het 'bad taste' credo nu iets te ver doorgetrokken?

Charlie Baileygates is agent bij het Rhode Islands politiekorps. De behulpzame en altijd goed gehumeurde Charlie is gelukkig: hij heeft een gerespecteerde baan en trouwt met het mooiste meisje uit de buurt. De klap komt dan ook hard aan, wanneer zijn vrouw hem verlaat en achterlaat met hun drie zoons.

Maar het leven gaat door. Jaren verstrijken en dan begint Charlie opeens vreemd gedrag te vertonen. Niet lang daarna wordt de diagnose gesteld: Charlie is schizofreen. Door het jarenlange opgekropte verdriet om zijn vrouw, heeft Charlie onbewust een tweede persoonlijkheid ontwikkeld: de slecht gemanierde en agressieve Hank.

Dan krijgt Charlie de opdracht de veroordeelde Irene te escorteren naar New York. Wanneer hij onderweg zijn medicijnen verliest, komt Hank als een 'mean' Dirty Harry de boel af en toe grondig verstoren. Beide persoonlijkheden worden verliefd op Irene, maar de vraag is op wie Irene valt...

'Me, Myself & Irene' is een vermakelijke film voor een ieder die een beetje door de Farrelly grappen heen kan kijken. Voor de Jim Carrey fans is de film zeker het bekijken waard. Na het serieuzere werk in 'The Truman Show' en 'Man on the Moon' bewijst de acteur weer dat zijn komedieprestaties niet te evenaren zijn. De 'Man with the rubber face' doet zijn naam eer aan; in de scène waarin de twee persoonlijkheden Charlie en Hank vechten om controle over het lichaam, zet Carrey een voortreffelijke acteerprestatie neer.

Het plot vormt echter een zwak punt van de film. Het verhaal lijkt een beetje om de grappen heen geconstrueerd te zijn. Een aantal zaken blijven onduidelijk in de uitwerking. 'Me, Myself & Irene' moet het dus voornamelijk van de combinatie Carrey en de 'flauwe' Farrelly humor hebben. Vooral de scènes met Charlie en zijn zoons zullen de liefhebber aanspreken. Het is jammer dat een bepaalde scène, waarin Carrey achter het stuur een tarantulaspin op zijn trui ontdekt, rechtstreeks uit 'Nothing to Loose' lijkt te komen. Wat de Amerikaanse kritieken betreft, sluit ik me geheel aan bij de reactie van de Farrelly brothers: 'Some people are offended that baseball is played on Sunday's. There's always somebody offended'.

Vanessa Haulussy