Horton (NL)

“Geslaagde komedie voor alle leeftijden”

Michelle Iwema
Animatiefilms die gericht zijn op zowel kinderen als volwassenen. Het lijkt een opzet die hopeloos de mist in kan gaan, maar werkt soms echt. De nieuwste die in dit rijtje past, is Horton. Voor de kinderen een verhaal over een olifant die probeert iets te redden waar anderen niet in geloven, voor volwassenen een multi-gelaagde komedie waarin geloof en andere zaken flink op de hak worden genomen.


Horton is een klunzige, naļeve olifant die populair is bij de andere dieren in de jungle. Een bemoeizuchtige kangaroe is echter niet zo van Horton gecharmeerd, alleen merkt de olifant dat niet eens. In zijn ogen is iedereen met hem bevriend. Tijdens het badderen gebeurt er echter iets merkwaardigs: Horton hoort een stem komen van een stofje dat door de lucht zweeft. Met zijn olifantenoren kan hij het geluid opvangen, maar de andere junglebewoners horen (met hun kleine oortjes) niets. Zij denken dat Horton gek aan het worden is.

Maar Horton heeft wel degelijk gelijk. Op het stofje zit namelijk Who-ville. Een stad die altijd vrolijk is en waar niks mis lijkt te gaan. De Burgemeester maakt zich echter zorgen vanwege de klimaatwisselingen. Via zijn regenpijp komt hij in contact met Horton. Hij schrikt: is Who-ville dan slechts een stofje in het universum van de olifant met wie hij praat? Zijn conceptie van de wereld verandert in een klap.

Horton belooft de Burgemeester ervoor te zorgen dat het stofje een veilige plaats zal krijgen. Hij ziet op een heuvel in de verte al een mooie plek voor Who-Ville. Hij heeft er echter niet op gerekend dat de kangaroe hem een streek wil leveren en iedereen heeft opgefokt om het stofje, dat Horton op een bloem met zich meedraagt, af te pakken.

Het verhaal komt misschien op papier licht over, de humor weet het tot een doordenker te maken. Het doet je erg bij jezelf en je eigen perceptie van de realiteit te rade gaan. Geloven in het onzichtbare en iets wat je niet begrijpt aan onzichtbare krachten toeschrijven, dit alles komt aan bod. Er worden ook referenties gemaakt aan de kerk en de manier waarop mensen proberen degenen die doordenken de mond te snoeren. Maar bovenal zit de film vol grappen en de moraal dat je trouw moet zijn aan je beloftes.