The Tale of Despereaux

“Waarin een afwijkend muisje groot kan zijn”

Anneke Arentsen
Despereaux is een muis...een hele dappere muis. Maar verwacht geen nieuwe versie van Disney's Ratatouille (rat) of Dreamworks' Flushed Away. Nee, zelfs Stuart Little die met een zeilboot racet is niet dapper genoeg. Despereaux Tilling vecht met een naald tegen ratten en springt zonder te aarzelen over tientallen muizenvallen heen. The Tale of Despereaux, naar het kinderboek van Kate DiCamillo, is zeker niet voor de poes.


The Tale of Despereaux gaat in hoog tempo van start met een uitleg van Sigourney Weaver (Wall-E) over het leven in koninkrijk Dor. Kerstmis is niet belangrijk, dé feestdag is Soup Day. De eerste zondag van de lente eet iedereen van de koninklijke soep en draagt champignons, broccoli en uien op zijn hoofd. In Dor wonen naast mensen ook muizen en ratten. Even voor de duidelijkheid: 'een muis is iets heel anders dan een rat; ratten kunnen niet praten en houden niet van zonlicht', zegt de verteller. Rat Roscuro (Dustin Hoffman) valt per ongeluk in de soep van de koningin, wat het einde van de Hoogheid betekent. Het hele koninkrijk is opeens donker en alle ratten worden verbannen naar het riool.

Geen echte muis
Tot zover heeft het Despereaux wel wat weg van een kruising tussen Ratatouille (zit ook aan de soep) en Shrek. Despereaux begint als een sprookje, maar dat verandert als de gelijknamige muis wordt geboren. Hij holt niet en duikt niet weg als hij gevaar ruikt. Despereaux (Matthew Broderick) is anders dan andere muizen en wordt door zijn vader naar de rattenwereld verbannen zodat hij de andere muizen niet in gevaar brengt. Deze actie kan voor tere kinderzieltjes wel erg hard aankomen. Als ouder zou je er zelfs rassenscheiding in kunnen zien. Gelukkig wordt er geen kant gekozen en draait het verhaal vooral om het redden van de 'verwachtingsvolle' prinses die op haar prins wacht en een boerenmeid die de plaats van de prinses graag in wil nemen.

Ondanks het wat geforceerde verhaal is Despereaux een adembenemende animatiefilm geworden. De ogen van de knaagdieren en mensen spreken doordat het oogvocht zichtbaar is. Er is ook veel aandacht besteed aan het gebruik van licht. Elk haartje heeft een andere kleur door de verschillende lichtbronnen die aanwezig zijn. Veel scènes spelen zich in de kelder van het kasteel af waar het pikkedonker is. Door middel van schaduw en donkere kleuren wordt de grimmige rattenwereld tegenover de nette muizenwereld gezet.

Dustin Hoffman is een echte rat
Net als in Kung Fu Panda weet Dustin Hoffman zowel nederigheid als kracht in de stem van zijn personage te leggen. Matthew Broderick sprak voor The Lion King de stem in van de volwassen Simba. Deze zelfverzekerde stem vermengt hij voor Despereaux met een vriendelijke toon om een zin als 'ik ben geen muis, ik ben een heer' overtuigend te brengen. Emma Watson (Harry Potter-reeks) als Princess Pea zal de jongere kijkers zeker aanspreken, al herken je haar stem bijna niet. Sigourney Weaver is net als in Wall-E perfect in haar rol als verteller. Aan het begin van de film is ze erg veel aan het woord, maar ze houdt zich later meer op de achtergrond om het verloop van het verhaal samen te vatten en uit te leggen hoe Despereaux en rat Roscuro leven.

The Tale of Despereaux is een bijzonder mooi animatiesprookje dat een serieuze ondertoon heeft. Helaas komt de verplichte morele boodschap aan het einde van de film nogal uit de lucht vallen. De ratten, muizen en mensen hebben elkaar gekwetst maar kunnen elkaar toch vergeven. Iedereen heeft een hart. Dat wil zeggen dat je mensen (en dieren) die anders zijn dan jij niet mag uitschelden, kidnappen, in stukjes snijden of laten opeten. Al dit aanwezige geweld zorgt ervoor dat The Tale of Despereaux niet meteen voor de allerkleinsten is.