Coraline en de geheime deur

“Bijna te mooi om waar te zijn...”

Anneke Arentsen
Coraline begint met een scène van 10 minuten zonder tekst, waarin een pop uit elkaar wordt gerukt en de vulling wordt vervangen. Ondertussen klinkt een magisch, onheilspellend muziekje (Dreaming van de jonge componist Bruno Coulais). Dit sprookje is duidelijk niet van het brave Disney.


Regisseur Henry Selick weet hoe hij kinderen mee moet voeren naar een magische wereld. Hij is in 1993 bekend geworden met het razend populaire stop motion-sprookje The Nightmare Before Christmas naar het verhaal van Tim Burton. Daarna volgde de verfilming van James and the Giant Peach van auteur Roald Dahl. Selick heeft voor Coraline weer een boek als inspiratiebron genomen. Neil Gaiman schreef de gelijknamige bestseller voor zijn dochters, vanuit zijn eigen jeugdervaringen. Hij is een groot fan van Selick's werk en wist zeker dat hij Coraline zou willen verfilmen. Selick hapte toe en nam zelf de adaptatie voor zijn rekening.

Coraline (Isabel Loef) verhuist samen met haar ouders naar een heel groot appartement (Pink Palace Apartments). Haar moeder (Monic Hendrickx) vindt Coraline maar een lastpak en verbant haar uit de werkkamer. Coraline gaat in de tuin op onderzoek uit en komt de praatzieke jongen Wybie tegen. Niet veel later krijgt ze van hem een pop die wel erg veel op haar lijkt...

In haar woonkamer ontdekt Coraline een geheime deur die uitkomt op een muur. Op een nacht wordt ze door haar pop naar de deur gebracht die opeens toegang geeft tot een tunnel. Ze komt terecht in de 'andere wereld' waarin ze een 'andere moeder' heeft die haar wél ziet staan. Alleen heeft de 'andere moeder' zwarte knopen in plaats van ogen. Wanneer haar 'andere moeder' met twee knopen, naald en draad komt aanzetten, weet Coraline dat ze net als Dorothy in The Wizard of Oz en Alice in Wonderland, zo snel mogelijk naar huis toe moet!

Twee werelden in 3D
De plot van Coraline klinkt nog redelijk bekend in de oren, maar de technieken die gebruikt zijn om de film te maken zijn ongekend. Coraline is door middel van de stop motion-techniek opgenomen met de nieuwste digitale camera (RealD) in stereoscopisch 3D.* Selick heeft besloten om alles op de ooghoogte van Coraline te filmen en gebruik te maken van close ups zodat je letterlijk een kijkje neemt in haar wereld. Hierdoor identificeer je je meteen met het nieuwsgierige meisje. Het wonderlijke van dit alles is dat, anders dan in The Nightmare Before Christmas en Corpse Bride er bij Coraline geen gebruik is gemaakt van computer generated imagery (CGI). Daarnaast zijn de gezichten soepeler gemaakt waardoor er nog meer gezichtsuitdrukkingen mogelijk zijn. Het gezicht van Coraline kan 207.336 uitdrukkingen hebben.


Selick heeft de innovatieve 3D-camera ook gebruikt om het verschil tussen de echte wereld en de 'andere wereld' duidelijk te maken. De echte wereld is voor Coraline een vervelende plek en bestaat daarom uit grijstinten en voelt claustrofobisch aan. De 'andere wereld' lijkt meer dimensies te hebben en veel groter te zijn. Het is kleurrijk en de personages hebben meer bewegingsruimte. Deze verschillen tussen de twee werelden symboliseren helder de grens tussen de werkelijkheid en de fantasie van Coraline.

Kinderlijke nieuwsgierigheid
De boodschap van Coraline is dat je tevreden moet zijn met wat je hebt. Het gras is niet altijd groener aan de andere kant van de geheime deur. Een wat minder verrassende boodschap is dat je mensen moet accepteren zoals ze zijn. De belevingswereld van kinderen staat centraal en net als in veel kinderfilms is de hoofdpersoon heldhaftig en heel eigenwijs. Ze wordt van alle kanten gewaarschuwd voor de 'andere wereld', maar door haar kinderlijke nieuwsgierigheid blijft ze terug gaan. Het wordt voor de kleintjes wel heel eng wanneer Coraline's 'andere moeder' een boosaardige moeder blijkt te zijn en haar ogen wil uitsteken. Als dan ook nog haar 'echte ouders' verdwijnen is het voor kinderen onder de 9 jaar wel even slikken. Gelukkig zijn daar 248 Scottie Dogs en 61 circusmuizen die afleiding bieden.

Coraline is een (wel wat donkere) kinderfilm, maar is op de opvoedingslessen na een vakkundig in elkaar gezette, volwaardige fantasyfilm voor volwassenen. Dit keer zijn er geen filmverwijzingen te bespeuren, maar wel een drietal seksueel getinte grappen.

* In het kort komt het erop neer dat de sets echt zijn, de poppen (met armaturen) ook en dat alle bewegingen frame voor frame worden vastgelegd met de 3D-camera. Coraline is hiermee de eerste stop motion film die geheel in 3D is opgenomen. Met een projector wordt elk frame drie keer tegelijk voor zowel het linkeroog als het rechteroog geprojecteerd.