Gooische vrouwen

“Vriendinnen voor het leven”

Arjan Welles
De Nederlandse komische dramaserie Gooische vrouwen, het geesteskindje van tv-presentatrice Linda de Mol, werd zes jaar geleden gepresenteerd als het officieuze antwoord op Sex and the City. De overeenkomsten tussen de twee series zijn wellicht legio, toch heeft De Mol en haar groep schrijvers haar bedenksel een geheel eigen karakter weten mee te geven. De serie over de Amsterdamse Cheryl Morero die met haar zingende vent een aangenaam optrekje in het Gooi betrekt, besteedt bovendien veel meer aandacht aan de mannen die aan de dames vastgeplakt zit. Op televisie is Gooische vrouwen, dat ooit begon bij het ter ziele gegane Talpa van broertje John de Mol, er na vijf seizoenen mee opgehouden. Maar net als bij Sex and the City was een bioscoopfilm onvermijdelijk. Will Koopman (Terug naar de kust) tekende opnieuw voor de regie.


De schrijvers moesten wel van zeer goeden huize komen om na het afgesloten verhaaltje van tv-seizoen vijf toch weer kijkers naar de bioscopen te trekken, al zullen fans van de serie zich geen twee keer bedenken. De laatste jaren is het niveau van de serie ondanks het vertrek van Malherbe, die de serie nooit echt te boven is gekomen, hoog gebleven. Dit is met name te danken aan het schrijfwerk van actrice Joan Nederlof (Hertenkamp) en Frank Houtappels ('t Schaep met de 5 pooten). Deze laatste creatieveling maakte de afgelopen jaren overuren, al was zijn derde seizoen van 't Schaep en het geheel nieuwe Walhalla wellicht door haastwerk van beduidend lagere kwaliteit. Houtappels mocht zich echter tussendoor ook nog storten op Gooische vrouwen - The Movie en neemt glorieus revanche. Zijn dialogen en oneliners maken de bioscoopavonturen van de dames in het Gooi tot een onmiskenbaar hilarische ervaring.

Toch is het niet alleen lachen geblazen, want Houtappels snijdt wel degelijke serieuzere thema's aan. Zo wordt Cheryl voor de ziljoenste keer weer eens door haar schuinsmarcherende hubby Martin Morero (Peter Paul Muller) bedonderd. Kunstenares Anouk (Susan Visser) is de vleesgeworden Gooische matras en heeft op haar beurt niet alleen veel te stellen met een dochter die haar moeders nymfomane gedrag niet meer pikt, maar is ook haar inspiratiekraan leeg en gaat ze met het werk van een leerling aan de haal. IJskonijn Claire (Tjitske Reidinga) lijkt het prima naar haar zin te hebben met visboer Dirk (Marcel Musters), maar ondertussen mest hij haar ongemerkt vet. Bovendien dreigt Claires dochter met man en kind drie jaar naar Afrika af te reizen. Natuurfreak Roelien tot slot (de nieuwste Gooische vrouw Lies Visschedijk) stort zich met volle overgave op het behoud van een oerboom in Laren. Dit tot grote ergernis van vriend Evert (Leopold Witte).


Gooische mannen
Ach, geef de dames een minuutje of vijf en je zit eigenlijk zo weer in hun levens. Alsof ze nooit zijn weggeweest. Zoals wel vaker bij series die het schoppen tot bioscoopfilm hebben we ook hier weer te maken met een extra lange aflevering waarin lekker veel gebeurt, maar waarbij er ook de ruimte is om de zaken wat meer uit te diepen. Deze ruimte benut Houtappels niet ten volste, al kan hij natuurlijk overdadig rekening gehouden willen hebben met de doelgroep die vooral vermaakt wil worden. Te prijzen is dat de scenarist ook de mannen in het Gooi niet vergeet en ze er niet alleen maar een beetje slapjes laat bijhangen. Gevolg is wel dat Gooische vrouwen tjokvol personages en verhaallijntjes zit, waarbij het vechten is om de aandacht. Dan scheelt het nog dat er geen tijd hoeft te worden verspild aan de introductie en opbouw van de karakters. Dat wordt als bekend verondersteld, waardoor deze bioscoopfilm alleen aan te raden is voor volgers van de tv-serie.

Eigenlijk komt het hoofdpersonage van De Mol er zelf nog het bekaaidst van af, met een relatief clichématig verhaallijntje dat een herhaling van zetten uit het verleden is. Toch weten Cheryl en Martin zich te omringen met twee dankbare bijfiguren. Alex Klaasen speelt wederom modenicht en huisvriend Yari, waarbij zijn kapsels en outfits weer de nodige lachsalvo's zullen oproepen. Maar de grootste heldin van Gooische vrouwen is Beppie Melissen wier alter ego Tante Cor geheel terecht alle aandacht naar zich toetrekt. Heel veel heeft dit personage niet te zoeken in Houtappels grote plan, maar haar rake observaties en onbehouwen gedrag stelen de show met grote regelmaat. Ook Loes Luca komt nog voorbij in een bijrol als zweverige goeroe met een zelfhulpboek die de dames wel even haarfijn uitlegt hoe ze zichzelf terug kunnen vinden.

Gooische vrouwen is een onverwacht vermakelijk tussendoortje geworden. Het onderstreept bovendien maar nog eens dat de televisieserie langzaam is gegroeid van aardig commercieel niemendalletje tot goed uitgewerkt luchtig drama met een flinke komische rand. Het ligt dan ook in de lijn der verwachtingen dat ook de Gooische dames nog wel een tweede keer zullen komen opdraven voor een nieuwe film. Misschien is het in de tussentijd een slim plan om Tante Cor haar eigen spin-off te geven.