The Myth of the American Sleepover

“Highschool folklore”

Arjan Welles
Ze komen in menig highschoolfilm voorbij: de typisch Amerikaanse pyjamaparties. In ons landje komen deze logeerpartijtjes wellicht nog redelijk onschuldig en zelfs behoorlijk suf over, maar in de moderne Amerikaanse tienersamenleving zijn ze van essentieel belang. Voor de meiden zijn de slaapfeestjes bedoeld om te make-uppen, sentimentele DVD's te kijken en te bakvissen over jongens. Voor de jongens vormt het fenomeen een dekmantel om echte feestjes te geven, stiekem een blik bier achterover te gooien of wat te vozen met de meiden. Voor beide seksen geldt echter dat je er helemaal buiten ligt als je niet voor een sleepover wordt uitgenodigd.


Voor zover de stereotypen die vooral door de filmwereld zijn opgeworpen. De realiteit steekt een stuk minder romantisch in elkaar. Dit maakt filmmaker David Robert Mitchell al met de titel van zijn speelfilmdebuut duidelijk. The Myth of the American Sleepover ontdoet niet alleen de slaapfestiviteiten en hun weergave in de vele mierzoete tienerseries en -films van hun glans, maar neemt de hele adolescentenperiode onder de loep. De werkelijkheid van de highschool is niet gebaseerd op een tweedeling van populair zijn of niet. Er lopen in Mitchells tienerportret geen cheerleaders, nerds of sportjocks rond. Mitchells tieners zijn onzeker, afwachtend, ongeïnteresseerd en zelfs een beetje sloom.

Mitchell zet een handjevol verhaallijntjes uit, die zich grotendeels in één enkele avond en nacht voltrekken. De sleepovers vormen niet meer dan de kapstok om de minieme plotontwikkeling aan op te hangen. Het is het weekend voor het schooljaar weer begint. In een buitenwijk van Detroit maken we kennis met een kudde pubers, gespeeld door een onbekende veelal beginnende cast, die er het nog even een avondje van willen nemen. De blonde alternatieve Maggie struint met haar sullige vriendinnetje Beth wat feestjes af om de aandacht van willekeurige jongens te vangen. Rob is naarstig op zoek naar het betoverende blonde meisje dat hij eerder die middag in de supermarkt tegenkwam. De al wat oudere gedumpte Scott probeert zijn liefdesverdriet te boven te komen door het gezelschap van een spannende tweeling op te zoeken, die op het punt staat te gaan studeren.


Verveling
Naar eigen zeggen kostte het Mitchell ruim vijf jaar om zijn regiedebuut vorm te geven. De filmmaker probeert hierbij vergeefs in het rijtje van adolescentenklassiekers als American Graffiti, Dazed and Confused en The Virgin Suicides te komen. Ook al weet Mitchell de sfeer en setting goed te treffen, het kost ontiegelijk veel moeite voor zijn publiek om de aandacht vast te houden. De overdadige naturelle aanpak leidt al vlot tot eentonigheid. De geslaagde pogingen om een contrast neer te zetten met het glamoureuze gelikte Hollywood leiden niet alleen bij de tieners die Mitchell portretteert tot verveling, maar doen ook een beroep op het vermogen van de kijker om wakker te blijven. Wat de kids voelen mag je vervolgens zelf gaan invullen als je er nog de energie voor hebt.

The Myth of the American Sleepover speelt zich af in een dromerig landschap van grasvelden, vijvers en vrijstaande huizen, waarbij het tijdsbeeld zowel ongrijpbaar als onbelangrijk is. Het spel van de jonge acteurs is ongeforceerd en realistisch, maar eveneens saai. De tieners vertonen onderling weinig verscheidenheid. Het lijkt ze geen donder uit te maken met wie ze het eerst aanleggen, als het maar gebeurt. Relationele trouw doet dan al helemaal niet ter zake. Het grootste mankement waaronder Mitchells tienerdocument gebukt gaat is het gebrek aan broodnodige extremen en concrete gebeurtenissen. Aan vergelijken ontkom je dan ook niet. Mitchell mist de dynamiek van Sofia Coppola of de brutale controversiële inslag van Larry Clarke. Alleen daarmee ontzenuw je een mythe.