Jumanji: Welcome to the Jungle

“Een extra leven voor Jumanji”

Jan-Peter Rook
Hoewel je een een potje Monopoly, Stratego of Ganzenbord waarschijnlijk niet zo snel als een avontuurlijke gebeurtenis zal beschouwen, kwam er in 1995 een film uit die gehakt maakte van het stoffige imago van het bordspel. De avontuurlijke familiefilm Jumanji, met de in 2014 overleden Robin Williams in de hoofdrol, vermengde de gebeurtenissen en personages uit een gezelschapsspel op magische wijze met de echte wereld. Een briljant concept voor die tijd en niet zo heel gek dus dat de film een groot succes werd. Ruim twintig jaar later is het dan eindelijk tijd voor een officieel vervolg: Jumanji: Welcome to the Jungle. Dit keer zijn het spierbundel Dwayne Johnson, grapjurken Kevin Hart en Jack Black en een roodharige Lara Croft die niet in een bordspel, maar in een doldwaze videogame worden geslurpt. Is dit game over of spelen we nog even lekker door?
124548


Waarom wel?

Hoewel de eerste scne van Welcome to the Jungle direct aansluit op het einde van de originele Jumanji, staat de film verder geheel op zichzelf. Dit keer komt het avontuur niet vanuit het spel de echte wereld in, maar slingert de game onze helden de digitale jungle in. De omgeving is groots en levendig en er is zat gevaar in de vorm van - om er maar een paar te noemen - vleesetende nijlpaarden en albino-neushoorns. Hoewel Dwayne Johnson in zo'n beetje elke actie- of avonturenfilm zit en duidelijk een broertje dood heeft aan originaliteit of variatie, is deze jolige kleerkast hier helemaal op z'n plek. Zijn eeuwige enthousiasme werkt aanstekelijk en het feit dat hij vanbinnen eigenlijk een magere en schuchtere puber is, weet Johnson uitstekend over te brengen. En of je Jack Black nou tolereert of niet, de manier waarop hij een egocentrisch en Instagram-verslaafd meisje uitbeeldt, is - vooral gezien zijn leeftijd en forse lichaam - vrij hilarisch. Voeg daar een handjevol spectaculaire momenten en de overduidelijk bedoelde eye candy in de vorm van Karen Gillan aan toe en je hebt gewoon een verrassend leuke blockbuster.

Waarom niet?

De overgang van bordspel naar videogame pakt best leuk uit, maar de kijker wordt soms toch wel behoorlijk onderschat. Je kunt ervan uitgaan dat iedereen wel snapt dat een speler een bepaald aantal levens heeft en dat een wereld bestaat uit verschillende levels, maar hier wordt er af en toe over gepraat alsof het iets totaal nieuws is. Bijna op kinderlijke wijze. Net zoals dat men in 1995 precies wist hoe een bordspel werkte, hadden de makers er nu ook van uit kunnen gaan dat de nieuwe generatie is opgegroeid met spelcomputers. Verder is Bobby Cannavale uitermate oninteressant als schurk, maar dit kan ook een knipoog zijn naar de vaak oninteressante bad guys in games, en Kevin Hart-haters zullen na het zien van deze film nog steeds Kevin Hart-haters zijn.

Kortom...

Hoewel Jumanji: Welcome to the Jungle direct aansluit op het origineel, doet dit vervolg verder lekker waar het zin in heeft. De overgang van bordspel naar game pakt grotendeels goed uit en net als hoofdrolspeler Dwayne Johnson bulkt het geheel van het enthousiasme. Een film die je met veel plezier kijkt - en misschien ng eens kijkt - en waar je vervolgens niet al te lang bij stilstaat. Want dat is af en toe ook best eens fijn.

Trailer van Jumanji: Welcome to the Jungle