Veronica Mars

“Van advocaat naar detective en weer terug”

Evelien van Baekel - Poodt
De serie Veronica Mars, over een tienermeisje dat als privédetective mysterieuze zaken in haar stadje Neptune oplost, was van 2004 tot en met 2007 erg populair. De show kreeg zeer goede kritieken maar genoot ondanks dat geen kijkcijfers om over naar huis te schrijven. Na drie seizoenen was het afgelopen voor de pittige blondine maar in de jaren erna vergaarde de serie een indrukwekkende cultstatus en bijbehorende fanclub. Geïnspireerd door het onophoudelijke enthousiasme waarmee marshmallows (fans van de show) bleven smeken om een film, namen bedenker Rob Thomas en hoofdrolspeelster Kristen Bell de gok om hun verhaal toch nog een nieuw hoofdstuk te geven. Ze vestigden hun hoop op een crowdfunding campagne en harkten zo voldoende cash binnen voor een speelfilm. Deze pakt het leven van Veronica en de rest negen jaar later op. Veronica is inmiddels een succesvol advocate in New York en heeft een vaste relatie met good guy Piz (Chris Lowell). Dan wordt oude vlam, en bad boy, Logan (Jason Dohring) beschuldigd van moord. Ondanks een radiostilte van negen jaar belt hij wanhopig zijn oude geliefde om te vragen om hulp. Of het nu sluimerende gevoelens zijn of nostalgie, Veronica pakt het eerste vliegtuig naar Neptune en het lijkt alsof ze nooit is weggeweest.


Waarom wel?

Regisseur en scenarist Rob Thomas heeft heel goed begrepen dat de fans, en daarmee zijn doelgroep, ook ouder zijn geworden. Hij heeft de film een iets scherper randje meegegeven dan het originele materiaal wat ervoor zorgt dat deze het tienergenre ontstijgt. Het is overigens absoluut niet zo dat Veronica Mars enkel geschikt is voor mensen die de hele serie hebben gevolgd. De pittige privédetective voorziet de kijker in de eerste scène van de benodigde voorkennis en op enkele referenties na is alles ook voor niet-marshmallows goed te volgen. De vele gebbetjes en dynamische humor completeren de enerverende hoofdverhaallijn en de uiteindelijke climax is niet te voorspellen.

Waarom niet?

Het scenario mag dan iets volwassener aanvoelen, de continue cynische voice-over van het titelpersonage schreeuwt tienerserie en had best iets minder ingezet mogen worden. Thomas had ook het aantal personages aan banden mogen leggen. In een serie is veel behoefte aan genoeg materiaal voor verschillende verhaallijnen maar in een speelfilm kun je niet klakkeloos evenveel karakters donderen. Het gros blijft hierdoor flinterdun en dat is hartstikke zonde.

Kortom

Dynamische detectivefilm die niet enkel leuk is voor kenners van de show. Door de cynische voice-over waan je je soms in het tienergenre maar door het scherpere randje schrik je gelukkig regelmatig wakker in de volwassen realiteit.

Trailer van Veronica Mars