Doctor Strange

“Marvel doktert weer aan de formule”

Evelien van Baekel - Poodt
Supersoldaten, briljante uitvinders, 'enhanced' (de term 'mutant' mag niet, iets met een ingewikkelde rechten-kwestie) en door kosmische straling getransformeerde individuen; het Marvel Cinematic Universe (MCU) is divers. Maar een personage dat enkel gedreven is door magie en mystieke krachten zit er nog niet tussen. De bijrol van Elizabeth Olsens Scarlet Witch daargelaten. Daarmee slaat Marvel met Doctor Strange een nieuwe weg in. Eentje die nota bene bewandeld wordt door één van de meest populaire acteurs van dit moment: Benedict Cumberbatch. Maar zijn een kersverse gimmick en een charismatische mooiboy voldoende voor een vernieuwende of op z'n minst bevredigende blockbuster? Komen we maar op één manier achter: een bezoekje brengen aan de dokter. Steven Strange (Cumberbatch) is een zelfverzekerde - vooruit, arrogante - neurochirurg die zijn handen niet brandt aan verloren zaken. Zijn voorkeur voor complexe patiënten die hij vrijwel zeker kan genezen wordt ironisch als na een ernstig ongeluk zijn eigen handen niet meer te redden zijn. En handen zijn nu eenmaal vrij instrumentaal voor een chirurg. Maar Strange is even vasthoudend als trots en gaat op zoek naar genezing. De mysterieuze plek waar hij terechtkomt tart alle logica en Strange moet al zijn zekerheden en wetenschappelijke kennis laten varen om verlossing te vinden.


Waarom wel?

Regisseur Scott Derrickson heeft erg goed begrepen dat al dat gekeuvel over multi-verses, magische artefacten en metafysische verschijningen nogal wazig kan overkomen op een publiek dat gewend is aan de 'eerst meppen, later nadenken' mentaliteit van de Avengers en co. Strange's cynisme en ongeloof spiegelt de reactie van het grote publiek waardoor de zweverige zaken in Doctor Strange zoveel meer aannemelijk worden. Het scheelt ook dat de visuele effecten duizelingwekkend zijn; denk Inception on speed met neonkleurtjes. Marvel heeft eveneens geluisterd naar de kritiek op de laatste paar superheldenfilms waarin dé antagonist uit niet meer bestond dan een verticale destructieve lichtstraal, al dan niet begeleid door een puin-tornado. De big bad tegen wie Strange het opneemt krijgt daadwerkelijk een gezicht. En dan is er nog die inmiddels typische Marvel-humor die in het promotiemateriaal totaal niet naar voren kwam maar in de film zeker acte de présence geeft.

Waarom niet?

Ondanks Stephens nuchterheid gaat Derrickson vooral tegen de climax aan te ver. Wanneer twee astrale projecties al vechtend door ziekenhuismuren vliegen valt Doctor Strange even niet meer serieus te nemen. Kniesoren zullen opmerken dat de pientere dokter wat weg heeft van die eveneens arrogante Iron Man maar die karaktereigenschap is dan ook de enige overeenkomst.

Kortom...

Marvels eerste echte uitstapje naar de mystieke wereld is aardig magisch. Het snijdende cynisme van de dokter is een regelrechte projectie waardoor de kijker nagenoeg alles aanneemt en de sensationele special effects leggen de lat weer een stukje hoger. Laat het maar aan Marvel over om met succes aan de bewezen formule te dokteren.

Trailer van Doctor Strange