Joy

“Rags to Riches met een wonderdweil”

Evelien van Baekel - Poodt
De meeste mensen moesten even twee keer lezen toen bekend werd waarover David O. Russells (Silver Linings Playbook, American Hustle) nieuwste film zou gaan: het leven en de zakelijke beslommeringen van de vrouw die de Miracle Mop uitvond. Maar het bleek geen hoax en Russell ging aan de slag met zijn bijzondere biopic. In de hoofdrollen castte hij onder anderen het duo dat het gouden randje gaf aan zijn vorige twee titels: Jennifer Lawrence en Bradley Cooper. Lawrence speelt Joy, de vrouw die met veel doorzettingsvermogen haar wonderdweil probeert te verkopen en Cooper de televisiebaas die haar een kans geeft op zijn succesvolle winkelkanaal. Maar het succesverhaal verloopt niet zonder slag of stoot en Joy moet een hoop over hebben voor de opbouw van haar dweil-imperium. En dan zijn er ook nog die constant kibbelende ouders en de halfzus die haar het licht in de ogen niet gunt.


Waarom wel?

Jennifer Lawrence geeft iedere film waarin ze te zien is meer glans en dat is in Joy niet anders. Ondanks de mankementen aan het script en haar personage weet ze de matriarch overtuigend neer te zetten. Ze speelt Joy als een ingetogen, vastbesloten jonge vrouw die in weerwil van alle tegenslagen die het leven op haar pad sodemietert door blijft gaan en de hoop niet verliest, ook al doet iedereen om haar heen dat wel. Robert de Niro en Virginia Madsen schitteren als de grote irritatiefactoren: de gescheiden en ruziėnde ouders van Joy. Hoogtepunt is een met krachttermen verrijkte speech die vaderlief geeft op de bruiloft van Joy, want hij heeft een buitengewone hekel aan zijn toekomstige schoonzoon.

Waarom niet?

Op de posters en de trailer lijkt Joy bijna een gezellige kerstfilm dankzij de sneeuwvlokjes die om een gelukzalig omhoog kijkende Jennifer Lawrence heen dwarrelen. Maar niets is minder waar. Joy draait om de opbouw van een commercieel imperium maar bestaat grotendeels uit een aaneenschakeling van persoonlijke tragedies en zakelijke mislukkingen. Hierdoor mist het rags to riches-verhaal de feelgoodfactor waar je stiekem op hoopt. Daarnaast is de rol van Jennifer Lawrence tegenstrijdig. Grootmoederlief prent haar van jongs af aan in dat ze speciaal is en grote dingen gaat doen maar voor een powervrouw die zoveel potentieel lijkt en blijkt te hebben, gooit Joy wel erg snel de dweil in de ring.

Kortom

Joy is een wonderlijk rags to riches-verhaal maar is hier en daar lastig verteerbaar door de continue tegenslagen. Met het prijzen van Jennifer Lawrences bezielende spel lijkt het alsof we een broken record zijn maar het is nou eenmaal zo: de actrice haalt iedere film een goede punt omhoog.

Trailer van Joy