Jackie

“Nooit meer een Camelot”

Evelien van Baekel - Poodt
Het ene moment was ze First Lady van de vrije wereld, het volgende moment keek ze met bloedvlekken op haar mantelpak en het lichaam van haar vermoorde echtgenoot in het laadruim toe hoe vice-president Lyndon B. Johnson werd ingezworen in het vliegtuig op weg naar huis. Tot dan toe, en nog steeds eigenlijk, stond Jackie Kennedy vooral bekend om haar beheerste en breekbare voorkomen, stijlvolle mantelpakken en haar persoonlijke missie om het Witte Huis te vullen met belangrijke artefacten uit de Amerikaanse geschiedenis. Ondanks het feit dat ze nooit welkom was tijdens belangrijke besprekingen in het ovale presidentiële kantoor, was Jackie toch bijzonder intelligent en goed op de hoogte. Zo kende ze alle ins en outs over belangrijke politieke spelers en hun belangen en was zij alleen verantwoordelijk voor het vormen van de Camelot-mythe na de moord op haar echtgenoot. Niet omdat ze van mening was dat hij rooskleuriger moest worden herinnerd, maar wel dát het volk hem moest onthouden. Kortom, een bijzondere vrouw wier verhaal op de juiste manier verteld moet worden. Black Swans Darren Aronofsky was de eerste die van plan was Jackie naar het witte doek te brengen maar uiteindelijk was het de Chileense regisseur Pablo Larraín die de onmogelijke taak op zich nam. Aronofsky bleef nog wel aan als producent en was waarschijnlijk mede verantwoordelijk voor de casting van Black Swans Natalie Portman als de First Lady. Het drama schakelt tussen Jackie in de directe nasleep van de moord en de weduwe in gesprek met een journalist omdat ze alle andere onzinverhalen in de media zat is.


Waarom wel?

Zelfs na het zien van Jackie kun je je waarschijnlijk alsnog geen voorstelling maken van de brute beslissingen en onmenselijke ontberingen die Jacqueline moest doorstaan, maar de even beeldschone als tragische biopic geeft wel het meest complete beeld van de ongrijpbare presidentsvrouw ooit. Larraín neemt de godsonmogelijke taak op zich om met zijn allereerste Engelstalige film deze ware Amerikaanse legende naar het witte doek te brengen. Vergezeld door de onvoorspelbare uitschietende akkoorden van Mica Levi - genomineerd voor een Oscar - laveert Natalie Portman als de First Lady van breekbaar naar standvastig terwijl haar wereld instort en alle zekerheden genadeloos worden weggenomen. Jackie is met recht een gedoodverfde Oscar-kanshebber maar blijft ook zonder accolades een uniek stukje cinema.

Waarom niet?

John Hurt speelt in Jackie de priester met wie de rouwende weduwe een aantal betekenisvolle gesprekken heeft. Niets meer dan goeds over de onovertroffen en inmiddels overleden Hurt maar zijn rol valt volledig buiten de verhaalstructuur en sfeer van de rest van de film. Ook kan het misschien even wennen zijn aan Portmans manier van spreken, toch is dit nu eenmaal hoe Jacqueline Kennedy klonk. Niet zozeer een minpunt dus, wel een aandachtspuntje.

Kortom...

Natalie Portmans vertolking van de ongrijpbare Jacqueline Kennedy grijpt je stevig vast en de onberekenbare klanken van Mica Levi's composities trekken je nog dieper het intrigerende stukje geschiedenis in. Terecht genomineerd voor drie Oscars - Beste Actrice, Beste Kostuums en Beste Muziek - en eigenlijk verbazingwekkend dat dit er niet meer zijn.

Trailer van Jackie