X-Men 2

“”

'X-Men 2', kortweg 'X2', is de tweede film gebaseerd op de comic-book reeks The X-men. Deze comic lijkt zich in opzet uitstekend te lenen voor verfilmingen, omdat het niet slechts één superheld gaat - zoals bij de vergelijkbare films 'Superman' en 'Spiderman' - maar talloze fantasierijke personages telt.

In dit vervolg wordt dieper ingegaan op de strijd om het vreedzame samenleven van de twee bevolkingsgroepen waarin de evolutie van de mensheid zich door allerlei nucleaire grapjes heeft opgesplitst: de gewone mensen en de mutanten, een genetisch afwijkende club, die allerlei meer en minder handige superkrachten meegekregen hebben.

Deze vrij extreme meltingpot is niet zo doorzichtig als het op het eerste gezicht lijkt, zoals dat evenmin geldt voor onze realiteit. Sommige mensen willen niet samenleven met mutanten, en vice versa. Wie hiermee verwacht een interessant sci-fi product te zien als 'metaforisch afspiegeling van de problemen in onze maatschappij' komt bedrogen uit. Bij 'X2' gaat het om het 'knallen'. De mutanten, gespeeld door onder anderen Patrick Stewart, Famke Janssen en Halle Berry, kunnen allerlei kunstjes, en we zullen het weten ook!

Hoewel de film is geregisseerd door de uitstekende Bryan Singer lijkt deze al in een vroeg stadium overmeesterd, en gekneveld in de bezemkast opgesloten te zijn door de special-effects afdeling. Zodra de uitgangspunten van het verhaal voldoende zijn neergezet zodat de kijker weet waarom die gekke mensen allemaal kleurtjes wisselen, vuurtjes uit hun handen laten schieten dan wel ijsmuren op kunnen trekken met een simpele beweging, wordt het weer zo'n typische computerspelletjesfilm zonder noemenswaardige spanningsopbouw of humor.

Het spektakel dat, het mag wel gezegd worden, oogverblindend is en zeer up-to-date, gaat maar door. Van het eerste begin tot de laatste scène. Het excuus dat het hier om een genrefilm gaat mag niet gelden, omdat er in dit genre voldoende kwaliteit wordt afgeleverd, getuige 'Spiderman' of 'The Matrix'.

En zo blijft 'X2' niet al te lang in het geheugen hangen als een versnipperd samenraapsel van aardige ideeën, waar vast meer in had gezeten.

Roald van Oosten